توی فاز من نی،اَ مسیر فرعی منو خوب نگا کن ، اسیر مرئی شهرم شلوغ زیرپام کوچیک شده من که تموم زندگیم موزیک شده گوشم اَ نصیحت مردم پره پره فکر مریض رشد کرده مث خوره من یه ایده ام واسه صداهای مریض اگه راه گذشتمو بری خیلی خری وقتی آغوشت برام مث یه شکنجس تمامِ تمامِ تو مثل لعنت به خنده س توی چاه دلت تنها جسد من بودم خیلی وقته که من از چشم تو مزدودم نصبت خشکید و منو غرقِ مرداب کرد بهم میگفت آروم برو جلو مدام مرد من که خسته شدم از این زندگی فجیع دست خودت که نیس، تو از ریشه کجی کروس دنیامو کج رفتم، سیاهه هر هفتم مث پرنده ای که عاشق تفنگ بود توی تضاد زندگی دست و پا میردم همیشه بین منطق و احساسم جنگ بود خط به خط حرفات روی قلبم مکتوبه چیزی که زیره پاته حسِ من بوده واژه به واژه ی دلِ تو و سینه ی من یه آکتور فجیه برنده ی فیلم کن سکانس برتر دنیامو تباه کردم حالا یه منزوی شدم سیاه و سردم جاده ی زندگیمو مثلِ تو خلاف رفتم دقــایقم کـــنارتو شــد اتلاف هردم توی بـــوم نقاشـــی دنیا بــزه کارم به هر کسی که فکر میکنی بده کارم مث کسی شدم که قربانیه دروغه تـــوی نــاحقی دنــیا دنبــال حقوقه جنست آشکار شد توی مسیر اشتباه وقتی شکستن با دستای تو شد افتتاح منم مرگ شدم نشان سرخ بی گناه از همه طرد شدم حتی خوده خوده خدا کروس دنیامو کج رفتم، سیاهه هر هفتم مث پرنده ای که عاشق تفنگ بود توی تضاد زندگی دست و پا میردم همیشه بین منطق و احساسم جنگ بود